گرم یاد آوری یا نه من از یادت نمی کاهم

 یه روز یه باغبونی، یه مرد آسمونی

نهالی کاشت میون باغچه ی مهربونی

میگفت سفر که رفتم یه روز و روزگاری

این بوته ی یاس من میمونه یادگاری

هر روز غروب عطر یاس تو کوچه ها می پیچید

میون کوچه و باغ بوی خدا می پیچید

اونایی که نداشتن از خوبیا نشونه

دیدن که خوبی یاس باعث زشتیشونه

عابرای بی احساس پا گذاشتن روی یاس

ساقه هاشو شکستن آدمای ناسپاس

یاس جوون برگمون تکیه زدش به دیوار

خواست بزنه جوونه اما سر اومد بهار

یه باغبون دیگه شبونه یاسو برداشت

پنهون ز نامحرما تو باغ دیگه ای کاشت

هزار ساله کوچه ها پر میشه از عطر یاس

اما مکان اون گل مونده هنوز ناشناس...

 فرا رسیدن دهه ی دوم ایام فاطمیه رو تسلیت میگم.         

                                                                               التماس دعا.

در مشرق عشق دشت خورشيد تويي

در باغ نگاه ياس اميد تـويـي

در بين هزار پونه آنكس كه مرا

چون روح نسيم زود فهميد تويي

 وقتی چشات دیگه اشکی برای ریختن نداشته باشه

اما باد هنوز هم بی پروا می راند و نمی داند که امید یک پروانه یعنی چه؟؟؟؟

در خطوط دستهای تو گمم

لحظه ایی درنگ کن

قسم به آبی تبسمت

من همان همیشه ی

همیشه قابل ترحمم.......

میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی

به جانم میزند آتش، غم شبهای دلتنگی

چنان وامانده ام در خود که از من میگریزد غم

منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی

چه میپرسی ز حال من؟ که من تصویر اندوهم

سرم آوای سوداها ،دلم صحرای دلتنگی

در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت

میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی

شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم

صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی.

صفایی کرده ام .....

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم..............................

از اول کار من دلدادگی بود *** ولیکن شیوه ی تو دل ربودن

گرفت از من مجال دیده بستن *** همه شب بر خیالت در گشودن

قرار عمر من بر کاستن بود *** تو را بر لطف و زیبایی فزودن!

غم شیرین دوری بر من آموخت *** سخن گفتن/ غزل خواندن / سرودن

من و شب های غربت تا سحر گاه *** چو شمعی گریه کردن ، ناغنودن

چه خوش باشد غم دل با تو گفتن *** وزان خوشتر امید با تو بودن

پر مي كشي و واي به حال پرنده اي

كز پشت ميله هاي قفسي عاشقت شده است...

چرا که باورت تنها به وسعت آیینه هاست.....؟!

خیمه شب بازی دهر

باهمه تلخی و شیرینی خودمیگذرد

عشق ها می میرند

رنگها رنگ دگر می گیرند

وفقط خاطره هاست

که چه شیرین و چه تلخ

دست ناخورده به جا می ماند......

و تو آن سوی افق خندیدی

خنده ات ؛در هر آرزوی مرا بست و شکست

وصدایت

مثل پتکی بر سرم کوفت که:

هی دیر شده باید رفت

و تو انگار نمی دانی

که دلم دور از تو

به صدای پای باد هم می شکند...